Η λίστα αρ 5, έξι φανελάκια, έξι σώβρακα και έξι μαντήλια, αποτελούσε πάντοτε πρόβλημα για τους ερευνητές, εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης καλτσών

9.21.2012

Ο γέρος - από αυτούς με τη σκατόφατσα, ξέρεις - στάθηκε επιδεικτικά μπροστά στη κοπέλα που μόλις είχε βρει θέση στο λεωφορείο, περιμένοντας προφανώς να σηκωθεί για να καθήσει εκείνος.


Μπλα μπλα μπλα, σεβασμός στους μεγαλύτερους, που κουράζονται κιόλας, έχουν εκείνο, έχουν τ'αλλο, δεν τους βασταν τα πόδια τους με λίγα λόγια και λοιπά. Αυτά μας έμαθαν, και περνά από γενιά σε γενιά ως ένδειξη καλών τρόπων.

Καλών τρόπων από τους άλλου
ς, γιατί από κάποιους ηλικιωμένους μόνο αυτό δεν βλέπεις. 


Και να σου πω κάτι? Δεν θα σηκωθώ για εκείνον που με κοιτά με ύφος χιλίων καρδιναλίων, επιτακτικά μόνο και μόνο επειδή είναι μεγαλύτερος σε ηλικία. Θα το κάνω αυτόματα μόλις δω ότι υπάρχει πρόβλημα, αλλά όχι σε εκείνον που δεν μπορεί ούτε τη μαγική λέξη να πει ("Παρακαλώ", για όσους δεν τη γνωρίζουν).

Και γενικά, τι θα γίνει με αυτή τη συμπεριφορά? Η ηλικία δεν θέτει αυτονόητο τον σεβασμό, όταν δεν προέρχεται από τον ίδιο τον ηλικιωμένο.

Κι αν το γενικεύσουμε κι άλλο, σεβασμός υπάρχει μόνο όταν υπάρχει αμοιβαία. Μαλάκες είμαστε?

9.18.2012

Είδα αυτό το γαμημένο παιδάκι στον ύπνο μου που απο μούμια μετατράπηκε σε ζόμπι.

Και δεν ξέρω τι ήταν πιο τρομακτικό. Ότι γούσταρα να χαζεύω μούμιες ή ότι μετά με ακολουθούσε ένα χοντρό πεντάχρονο φορώντας ρούχα του 18ου αιώνα ?

9.09.2012


-Σήμερα είναι πολύ ωραία μέρα για να πεθάνεις.
-Ναι είναι, της είπα.
-Κοίτα την θάλασσα, τα κύματα. Δεν σε καλούν;
-Η συννεφιά φταίει, αύριο θα είναι όλα εντάξει.
-Κάθε μέρα έτσι είναι πια.

Κι όμως δεν την πίστεψα...